#บันทึก19/10/11
ช่วงนี้มีเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจและทุกข์ใจอยู่ 2 เรื่อง
เรื่องแรกก็คือเรื่องน้ำท่วมที่เมืองไทย อ่านข่าวแล้วก็หดหู่ใจมาก
สงสารคนที่ถูกน้ำท่วมทุกคน และ1ในนั้น ก็มีน้องชายเราที่อยู่อยุธยาด้วย
อีกเรื่องก็คือน้องสาวของเราเอง "ดาเนีย"
ดาเนียไม่สบายมาก มีอาการตกเลือด ตอนนี้นอนที่คลีนิคสัตว์ วันนี้วันที่2แล้ว
เริ่มแรกที่ดาเนียไม่สบาย ก็หลังจากที่เรากลับจากฝรั่งเศสได้1อาทิตย์ ช่วงนั้นที่เบลเยี่ยมแดดร้อน ดาเนียกินน้ำบ่อยมาก เทให้เท่าไรก็หมด แล้วก็อาเจียรบ่อย กินอะไรเข้าไปก็อาเจียร แต่ไม่อาเจียรทันที และถ่ายเหลว ระหว่างนี้ไม่ได้คิดว่าดาเนียป่วย คิดว่าเป็นเรื่องปกติ จนอาทิตย์ต่อมา อากาศเริ่มเย็น ไม่มีแดด แต่ดาเนียก็ยังกินน้ำมากเหมือนเดิม
วันพุธที่ 5 ตค หลังจากที่ให้อาหารดาเนียแล้ว สังเกตว่าดาเนียท้องบวม 1 ข้าง
ปกติจะต้องบวมออกทั้ง 2 ข้าง แต่นี่เห็นแค่ข้างเดียว..ยังไม่เอะใจ
วันพฤหัสที่ 6 ท้องบวมเหมือนเดิม และมีอาการอาเจียร ถ่ายเหลว กินน้ำบ่อย เรากดๆที่ท้องข้างที่บวมของดาเนีย ดาเนียไม่ร้อง นอกจากท้องบวมแล้ว นมก็บวมด้วย 1 ข้าง ใกล้ๆกับขาหลัง
เราเสิร์ชหาข้อมูลในเน็ต คำว่า"หมาท้องบวม" ก็ได้เจอเคสหมาที่ป่วยและมีอาการแบบดาเนียเด๊ะ
คิดว่าเป็นพยาธิในเลือด เราโทรหาคุณสามีที่ทำงาน เล่าเรื่องที่เสิร์ชอาการของดาเนียให้ฟังและบอกว่า
เราควรจะโทรหาหมอ อาการดาเนียน่าเป็นห่วง คุณสามีรับปากและบอกว่าจะโทรกลับ สักพักก็โทรกลับมา บอกว่าหมอนัดพรุ่งนี้เที่ยงผ่าตัด...เราอึ้ง..นิ่ง
วันศุกร์ที่ 7 พาดาเนียไปหาหมอ หมอถามอาการอีกครั้งสันนิษฐานเรื่องท้องและเรื่องเกี่ยวกับมดลูก
เรื่องท้อง มีอยู่2ครั้งที่เราไม่แน่ใจตอนที่ดาเนียเล่นกับชูแซตหมาเด็กข้างบ้าน ว่าเขาทำไรกันรึเปล่า
เรื่องมดลูก ดาเนียยังเป็นเมนส์อยู่ และเป็นแต่ละทีก็กินเวลาเป็นอาทิตย์ๆ
หมอนัดให้มารับประมาณ 5โมงเย็น หลังจากดาเนียฟื้นจากการผ่าตัด วันนั้นคุณสามีทำงานช่วงบ่าย
เลิกดึก ต้องวานให้พ่อสามีมารับแทน
พอ5โมงเย็นเราไปรับดาเนีย หล่อนเพิ่งจะฟื้น เห็นหน้าเราดูไม่ค่อยจะดื่นเต้น
คงจะเหนื่อยอยู่จากฤทธิ์ยาชา
หมอบอกว่าผ่าออกมามีแต่น้ำหนอง ได้ยินว่าประมาณ 4 กก. ส่วนสาเหตุนั้นเราฟังไม่เข้าใจ
หมอให้ยามา2อย่าง และวิตามิน1หลอด หมดค่ารักษา290ยูโร เป็นค่าผ่าตัด 260และค่ายา30
หมอนัดให้มาตัดไหมออกอีก10วันข้างหน้า พาดาเนียขึ้นรถกลับบ้าน ให้นั่งหน้าคู่คนขับ ต้องยกขาหน้าขึ้นก่อน แล้วค่อยดันขาหลังขึ้น อุ้มไม่ไหว ดาเนียก็ไม่มีแรงยกตัวช่วย น้ำหนักดาเนีย 25 กก ก่อนผ่าตัด
ระหว่างทางกลับบ้าน จากคลีนิคถึงบ้าน 10 กม เราจับหัวดาเนียพาดที่เบาะ แต่ว่าดาเนียไม่มีแรงพยุงหัวตัวเองไว้ หัวก็จะลื่นตกจากเบาะ ต้องคอยบอกดาเนียว่า เข้มแข็งไว้ เดี๋ยวก็ถึงบ้านเราแล้ว ..น้ำตาพี่ร่วง สงสารน้องจับใจ
พ่อสามีขับรถอ้อมไปทางหลังบ้านเพื่อจะได้เดินเข้าบ้านได้เลย เพราะถ้าเข้าบ้านด้านหน้าต้องขึ้นบันได ดาเนียไม่มีแรงเดิน และพี่ก็อุ้มดาเนียไม่ไหว พอเข้ามาในบ้าน ดาเนียนอนพับที่ที่นอนตัวเอง เรารีบไปก่อไฟเตาผิง เรียกดาเนียมานอนผิงไฟ ดาเนียไม่สนใจ เราต้องไปลากผ้าที่นอนของดาเนียมาเอง
คืนนั้น ดาเนียนอนในห้องรับแขกใกล้เตาผิงไฟทั้งคืน
กลางดึก คุณสามีกลับจากทำงาน ดาเนียเริ่มมีแรง หล่อนก็ครางหงิงๆ เดินไปใกล้ๆให้เขาลูบหัว
คุณสามีถามว่าเป็นไงบ้างดาเนีย สบายตัวขึ้นไหม ไหนดูซิ แผลผ่าตัดเป็นยังไง ซึ่งเราก็ไม่คิดจะดูเลย เรากลัว ดาเนียนอนหงาย คุณสามีก็จับพลิกตัว เห็นเป็นแผลผ่าตัดตามยาวที่ท้อง มีคราบสีคาร์บอนตามรอยผ่า เรานับแผลเย็บได้ 9 เข็ม
รุ่งขึ้น พ่อกับแม่สามีมาเยี่ยมดาเนีย หล่อนพอมีแรงแล้ว ก็เดินหาคนนั้นที คนนี้ที ครางหงิงๆ ทำหน้าเรียกร้องความสนใจ ประมาณว่า "ดาเนียไม่สบายนะ" ทุกคนขำดาเนียแกมหมั่นไส้....
ระหว่างนี้ก็ให้น้ำให้ยาตามที่หมอสั่ง ดาเนียขึ้นบนบ้านชั้นสองไปเฝ้าเราทำงานในห้องทำงานด้วย
วันพุธที่ 12 คุณสามีไปทำงานแล้ว เราสังเกตเห็นดาเนียพยายามจะเลียแผล เราจึงพลิกตัวดาเนียดูแผลผ่าตัด ปรากฏว่ามีเลือดออก สงสัยดาเนียจะเกาถูกไหมที่เย็บแผล ตกใจมากโทรบอกสามี สามีให้บอกพ่อสามีโทรหาหมอให้ สักพักพ่อโทรมาบอกว่า เป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไร เราเช็ดเลือดให้ดาเนีย สักพักก็เห็นมีน้ำเหลืองออกมา ใจคอไม่ดีมากๆ เราไม่ชอบเห็นแผลเลย พอวันรุ่งขึ้นแผลก็ปกติ ไม่มีเลือดออก ไม่มีน้ำเหลืองออก เราก็โล่งใจ
วันอาทิตย์ที่ 16 ดาเนียอาการปกติ เราตัดหญ้าที่สนาม หล่อนก็มาเล่นด้วย กระโดดขึ้นโต๊ะมานั่งข้างเรา ไล่วิ่งเห่าน้องกระต่ายในกรง เราว่าดาเนียประสาท ทุกทีไม่เห่า แล้ววันนี้เกิดคึกอะไรขึ้นมา หรือว่าเห่าหนูที่อยู่ในรูใต้กรงกระต่าย
ระหว่างทางกลับบ้าน ดาเนียหมดแรง หลังจากการผ่าตัด...
วันจันทร์ที่ 17 วันนี้หมอนัดไปผ่าไหมออก หมอเริ่มทำงาน 16.30 น. คุณสามีทำงานกะดึก ออกจากบ้านประมาณเที่ยง ระหว่างเตรียมตัวก็เห็นว่ามีคราบเลือดในครัว เราเลยว่าสงสัยดาเนียเป็นเมนส์
ประมาณบ่ายโมง ดาเนียเลือดออก สีแดงสดๆ เราตกใจมาก ทำไมออกเยอะอย่างนี้ สักพัก1ดาเนียขยับตัว มีก้อนเลือดตกออกมา เราช็อค เกิดอะไรขึ้น โทรหาพ่อสามีที่จะมารับดาเนียไปตัดไหมและเล่าให้ฟังว่าดาเนียมีเลือดออก พ่อบอกว่าไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพ่อก็จะไปรับดาเนียไปหาหมอตอน 16.00 น.แล้ว
วางสายจากพ่อแล้ว ก็โทรไปอีกว่า ถ้าพ่อมารับดาเนียเอาแพมเพิร์สของลอล่ามาด้วยนะ จะใส่ให้ดาเนียเพราะว่าเลือดออกตลอดเลย ระหว่างนี้เราเอาผ้านอนของดาเนียไปวางไว้นอกบ้าน ให้ดาเนียไปนอนข้างนอก เพราะว่าเลือดเลอะเทอะในบ้าน ดาเนียไปนอนอยู่ข้างนอก เลือดก็ยังไม่หยุดไหล และก็มีเลือดออกเป็นก้อนตลอด ก้อนประมาณตับไก่ ดาเนียก็เลียทำความสะอาด จนปากหล่อนเปรอะไปด้วยเลือด เราเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดปากให้ และก็เช็ดตามหาง ตามขา พอยกขาขึ้นจะเช็ดด้านข้าง เราก็เห็นก้อนเลือดไหลออกมาจากจิ๊มิอีก1ก้อน..โอ๊ย ใจสั่น ไม่สบายใจมากๆ ดูเวลาแล้วกะว่าสามีขับรถถึงที่ทำงาน 14.00 น. เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น คุณสามีขอเบอร์โทรหมอที่ผ่าตัดให้ดาเนีย บอกว่าเดี๋ยวผมโทรกลับนะ
รอสักพักนึงโทรกลับมา บอกว่าหมอให้พาดาเนียเข้าไปได้เลยตอน 14.30 เดี๋ยวจะโทรให้พ่อไปรับ ปรานีเตรียมตัวให้พร้อม เอาชิ้นก้อนเลือดไปให้หมอด้วย หมอจะเอาไปตรวจ แต่ว่าโทรไปแล้วพ่อไม่รับสายทั้งเบอร์บ้าน เบอร์มือถือ แม่ก็ไม่อยู่บ้านไปเก็บหญ้าให้กระต่าย ก็โมโหว่าทำไมไม่รับสายเนีย
เกือบ 15.00 น. แม่โทรมาบอกว่าเดี๋ยวพ่อจะไปรับนะ เลยบอกแม่ว่าอย่าลืมแพมเพิร์สนะแม่ ปรานีจะใส่ให้ดาเนีย
ระหว่างรอดาเนียนอนเพลียอยู่ในสวน เลือดยังออกอยู่ เราเตรียมผ้านอน กระดาษหนังสือพิมพ์ กระดาษทิชชู่ ทิชชู่เปียกไปด้วย พ่อมารับหลังบ้าน จับดาเนียขึ้นรถนั่งด้านหน้า ดาเนียไม่มีแรงพยุงหัว เอาหัววางไว้ใกล้ๆเบรกมือ ไปถึงคลีนิค ดาเนียเดินเข้าไปในห้องนั่งรอ แล้วก็แผละตัวนั่งลง ไม่มีแรงยืนแล้ว เลือดก็หยดติ๋งๆ หมอบอกให้เข้าห้องตรวจได้เลย หมอรีบให้วิตามิน และให้น้ำเกลือ บอกว่าดาเนียอ่อนเพลียมาก ถามว่าดาเนียออกไปไหนหรือเปล่า มีเพศสัมพันธ์กับหมาตัวอื่นไหม กระโดดโลดเต้นมากไหม กินยาฆ่าแมลงหรือเปล่า แพ้ยาอะไรหรือเปล่า
หมอตกใจมากที่เห็นก้อนเลือดหลุดออกมา แต่ว่าหมอไม่มีกล้องส่องดูข้างใน หมอบอกว่าผิดปกติมากที่มีเลือดออกหลังจากผ่าตัดไป 10 วัน หมอจับชิ้นก้อนเลือดอยู่ ก็บอกว่าเลือดปกติ ไม่มีหนอง สีเลือดปกติ แล้วหมอก็ทำเรื่องส่งดาเนียไปอีกคลีนิคนึงที่มีเครื่องมือครบ หมอเขียนอาการป่วยมาให้ และโทรไปที่คลินิคให้ เราก็เตรียมตัวกันขึ้นรถไปกันต่อ หมอช่วยอุ้มดาเนียมาขึ้นรถ ก้อนเลือดออกอีก 1 ชิ้น แขนหมอเต็มไปด้วยเลือด เราช่วยหิ้วขวดน้ำเกลือ วุ่นวายมาก ไม่มีเวลาจ่ายค่าน้ำเกลือ คงต้องไปจ่ายวันหลัง
ดาเนียนอนในกระโปรงหลังรถ แต่ไม่หลับ เงยมาสบตาพี่บ้าง เวลาพี่จ้องมองนานๆ ส่วนพี่น้ำตาไหล วันนี้แท้ๆที่จะได้ตัดไหม แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้ โทรบอกคุณสามีว่าจะพาดาเนียไปสแกนอีกคลีนิคนึง ดาเนียอาการแย่มาก ระหว่างเดินทางภาวนาให้ดาเนียไม่เหนื่อยเกินไปเพราะเสียเลือดมาก ถ้าดาเนียเป็นอะไรไป มันคือความผิดของพี่ ที่ดูแลดาเนียไม่ดี
พอไปถึงคลีนิคที่ Visé พ่อไปเรียกหมอมาช่วยอุ้มดาเนีย หมอคนนี้แข็งแรง อุ้มดาเนียได้คนเดียว ระหว่างอุ้มไปห้องตรวจ ก้อนเลือดออกอีก 1 ก้อน หมอจับดาเนียนอนหงายเพื่อสแกนท้อง เราก็ดูที่จอมอนิเตอร์ แต่ดูไม่เป็น เห็นแต่ซี่โครงของดาเนีย สักพักมีหมอใหญ่มาดูดาเนียอีก แล้วเขาคุยอะไรกันไม่รู้เรื่องเลย ดาเนียมองหน้าคนนั้นที คนนี้ที พอมองหน้าพี่ พี่ชู2นิ้วบอกดาเนียว่า สู้ๆนะดาเนีย
เราได้ยินเขาคุยกันเรื่องดาเนียเสียเลือดมาก อาจจะต้องมีการให้เลือด ซึ่งเราไม่รู้ว่าดาเนียเลือดกรุ๊ปอะไร แล้วธนาคารเลือดหมาจะมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับดาเนียไหม
หมอบอกว่าให้ดาเนียนอนพักที่นี่ดูอาการ อาจจะต้องมีการผ่าตัดแผลเดิมอีกครั้ง แต่ว่าตอนนี้ต้องให้ดาเนียแข็งแรงขึ้นก่อน แล้วหมอก็เอาเตียงมาเข็นดาเนียเข้าห้องไป ดาเนียมองหน้าเราจนลับตา ระหว่างตรวจดาเนียไม่ร้องไม่ครางเลย ดาเนียเจ็บปวดตรงไหนพี่ไม่รู้เลย
เราออกมาทำประวัติให้ดาเนีย ก็แจ้งชื่อ วันเดือนปีเกิด เจ้าของหมา หมอบอกว่าให้โทรมาถามอาการได้พรุ่งนี้เช้า และเช้านี้คุณสามีก็โทรไปถามแล้ว เห็นว่าอาการดีขึ้น ดูมีเรี่ยวมีแรงขึ้น และเลือดก็ออกน้อยลง ตอนนี้ยังไม่พูดเรื่องผ่าตัด รอให้ดาเนียพร้อมก่อน...
นอนหลังรถหลังจากให้เกลือเพื่อไปอีกคลีนิค
วันอาทิตย์นี้เรามีนัดชวนเพื่อนมากินข้าวที่บ้าน เราตัดสินใจยกเลิกนัด เพราะว่าดาเนียไม่สบาย เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในระหว่างนี้ ยังทำใจไม่ได้
------------------------------------------------------------------------------
อัพเดท
19 ตค เช้านี้คุณสามีโทรไปถามอาการดาเนีย บอกว่าตอนนี้ดีขึ้นมากเลย เลือดออกน้อยลง ดาเนียกินอาหารได้มาก(อันนี้ทำให้เราหัวเราะออกมา) หมอพาไปเดินเล่น หล่อนก็กระปรี้กระเปร่า รอดูอาการอีก 1 วัน ถ้าดีขึ้นอย่างนี้ พรุ่งนี้เราก็ไปรับดาเนียกลับบ้านได้ ตอนแรกเราว่าวันนี้จะไปเยี่ยมดาเนียตอนบ่าย แต่หมอห้ามไว้ บอกว่าไม่จำเป็น หมาไม่เหมือนคน ที่รอให้ญาติไปเยี่ยม และอีกอย่างคือ ถ้าเราไปเยี่ยมดาเนีย ดาเนียจะคิดว่าเราไปรับหล่อนกลับบ้าน และถ้าไปเห็นกันแล้วไม่รับกลับมา ดาเนียจะกังวล สงสัยว่าตัวเองจะต้องถูกทิ้ง ทำไมไม่เอาดาเนียกลับบ้านด้วย....วันนี้พี่ค่อยยังชั่ว โล่งใจขึ้นเยอะเลยนะดาเนีย..ถ้าดาเนียกลับมา พี่สัญญาจะดูแลดาเนียให้ดีกว่านี้...
20 ตค วันนี้จะไปรับดาเนียกลับบ้านแล้ว..
#บันทึก13/11/2009
เมื่อสองวันที่แล้ว คุณสามีพาน้องสาวตัวดีไปหาสัตวแพทย์
เหตุเนื่องจากวัน หล่อนเป็นเมนส์เดือนครึ่ง ยังไม่หายเลย
คุณสามีก็จัดแจงโทรไปนัดเรียบร้อย พร้อมเตรียมเอกสารของดาเนีย
ปรานีงง เพราะไม่เคยเลี้ยงหมาแบบคุณภาพ หมาเนี่ยมันมีหนังสือประจำตัวด้วยหรอ
คุณสามีเลยเอาเอกสารของดาเนียมาให้ดู
มันคือพาสปอร์ตหมา 555 ขอขำสักหน่อย
ในพาสปอร์ตก็จะมีชื่อ ที่อยู่ เจ้าของหมา
รายละเอียดหมา ชื่อ พันธ์ เพศ วันเดือนปีเกิด
ข้างในก็จะมีรายละเอียด การไปหาหมอ การฉีดวัคซีน
หน้าตามันเป็นอย่างนี้นี่เอง พาปอร์ตแบบยูโรเปี้ยนด้วยนะ ดีๆ อย่างนี้ไม่ต้องวีซ่าเวลาเดินทางเข้าออกประเทศอื่น แต่ดาเนียไปไกลสุดแค่บ้านแม่สามีเอง 10 กม 5555 ดูดีมีเขียนชื่อ ดาเนียด้วย เกิด 12 กพ 2004..ปีหน้าเตรียมเป่าเค้ก
หลังจากไปหาหมอแล้ว หมอบอกว่า ดาเนียสุขภาพแข็งแรง ขนสวย
น้ำหนักพอดี ไม่อ้วน (อันนี้ขอค้านอย่างแรงงง) แล้วหมอก็กดที่ท้องดาเนีย
กดแรงๆ แต่ดาเนียไม่เจ็บ อันนี้หมอบอกว่าไม่ปกติ จริงๆยังไม่ทราบสาเหตุเลย
แต่หมอก็เขียนรายการยามาให้ มี 2 รายการ ยาเม็ด กับยาน้ำ
หมอบอกว่า ถ้ากินยาหมดแล้ว ยังมีเลือดมาอีก
ก็คงต้องตัดมดลูกออก...เหวออออ.... แล้วดาเนีย ก็จะไม่สามารถมีลูกได้อีก
อันนี้เราไม่ยอม ..เราบอกดาเนียว่า ไม่ได้นะดาเนีย เธอจะต้องหายเลือดออก
เธอจะต้องมีลูกให้ชั้นไว้เล่น...
ยาที่หมอให้มา แผงยาซองใหญ่ยังกะซองถุงยางอนามัย คิคิคิ แล้วก็ยาน้ำ
การจะให้ยาหมากินน้ำ มันไม่ง่าย ครั้งแรกทดสอบยาเม็ด เอาให้กิน หล่อนไม่กิน
หล่ิอนชิม แล้วหล่อนก็คายออก ประมาณว่า รสชาติไม่ถูกปาก เราบอกให้เอายาละลายน้ำ
คุณสามีบอกว่า ผมมีวิธี เิดินไปหยิบช๊อกโกแลตมาบิมา1ก้อนเท่ายางลบ
เอายายัดใส่ลงไป แล้วให้ดาเนียกิน หล่อนกินอย่างง่ายดาย
พอมาถึงยาน้ำ กำกับมาให้กินวันละ 10 หยด 2 เวลา
คนไม่เคยเลี้ยงหมาคุณภาพอย่างเรา ก็คิดแบบโง่ๆว่า จะจับดาเนียอ้าปาก
แล้วหยอดยาลงไป 10 หยด ซึ่งมันก็คงไม่ง่ายอย่างที่คิด
คุณสามีบอก ผมมีวิธี เดินไปหยิบขนมปังมา1แผ่น หยดยาลงไป 10 หยด
แล้วให้ดาเนียกิน ดาเนียมาอย่างว่องไวปานลิงวอก
เราก็ถึงบางอ้อ...อืมมม..เขามีวิธีดีจริง แต่ว่าถ้ากินอย่างนี้จะไหวหรือคะที่รัก
ขนมปัง ปรานีทำใจได้ แต่ช๊อคโกแลต ปรานีทำใจไม่ได้จริงๆ เสียดายของ
เลยเปลี่ยนไปใช้เนยแข็งแทน...
วันนี้จับดาเนียกินยา อุปกรณ์พร้อม ผู้ป่วยพร้อม ดูท่าทางมันจะดีใจมากที่จะได้กินยา...กินยาแบบนี้ ทั้งวัน ดาเนียสู้ตายค่ะ 555..
ตอนนี้ดาเนียก็เลยเป็นผู้ป่วยที่เราต้องคอยให้น้ำ ให้ยา ตามเวลา ผลทำให้เราต้องตื่นแต่เช้า มาป้อนยามัน หึ...ลำบากพี่จริงดาเนียเอ๊ยยย...
ตอนนี้ดาเนียก็เลยไม่ค่อยจะมีวีรกรรมใดๆ มาเล่าสู่ฟังค่ะ
ถ้าหายเป็นเมนส์แล้ว ดาเนียจะมาใหม่นะคะ
ลืมบอกค่ารักษาค่ะ...ค่าหมอ ค่ายา ดาเนียล่อไปซะ 100 ก่าๆๆ แค่นั้นเอง
ตอนเราและสามีป่วยไปหาหมอ2คน หมดไป 60 ....
หมาเทวดาจริงๆๆๆๆ
